Informatie / Praktijkcases
Wel ontbinding op verzoek werknemer, maar geen vergoeding
Vanwege de voorgenomen verhuizing van haar afdeling wordt een werkneemster boventallig. Haar wordt een ontslagvergoeding aan geboden op basis van een sociaal plan Maar voor het zover is, vraagt werkneemster zelf ontbinding van de arbeidsovereenkomst aan de kantonrechter, en een hogere ontslagvergoeding.
De afdeling van een bedrijf gaat met ingang van 1 maart 2011 verplaatst worden naar het buitenland. In verband daarmee is een reorganisatie aangekondigd. Bij verhuizing van de afdeling zal de functie van werkneemster X komen te vervallen. Met de vakbonden is een sociaal plan afgesproken. Het sociaal plan is niet van toepassing op een werknemer die op eigen initiatief en eenzijdig de arbeidsovereenkomst opzegt vóór de datum waarop de boventalligheid ingaat.
Om de arbeidsovereenkomst te beëindigen per 1 maart 2011 is aan werkneemster is een vaststellingsovereenkomst voorgelegd waarin een ontslagvergoeding is opgenomen. Werkneemster weigert deze te tekenen en vraagt zelf ontbinding aan de kantonrechter omdat ze niet langer gemotiveerd is en omdat ze vindt dat haar werkgever op een onheuse wijze met de belangen en gevoelens van werkneemster is omgesprongen. De werkgever kan volgens werkneemster in overwegende mate een verwijt worden gemaakt van de ontstane situatie.
Zij is daarom van mening dat dit reden is om factor C van de kantonrechtersformule te verhogen van 1 naar 1,5. (In die gevallen waarin de kantonrechter van oordeel is dat de arbeidsovereenkomst ontbonden dient te worden, zal duidelijk moeten blijken hoe hij bij de vaststelling van de vergoeding de bijzondere omstandigheden van het geval heeft gewogen. Deze bijzondere omstandigheden worden tot uitdrukking gebracht door middel van factor C. De correctiefactor wordt op 1 gesteld (neutraal) als de reden van ontbinding voor risico van de werkgever komt en verwijtbaarheid niet aan de orde is. Als er sprake is van verwijtbaarheid aan een van beide partijen of van beide partijen, dan wordt de ernst van de verwijtbaarheid in deze factor tot uitdrukking gebracht. red.).
De kantonrechter ontbindt inderdaad de arbeidsovereenkomst
Hij overweegt daarbij dat, indien werkneemster wenst te vertrekken omdat zij, zoals zij stelt, geen vertrouwen meer heeft in haar werkgever, zij dan niet kan worden verplicht tot voortzetting van de arbeidsovereenkomst. De kantonrechter vindt echter de verwijten aan de werkgever dat deze onvoldoende zou communiceren en dat er onvoldoende werk zou zijn voldoende door de werkgever weerlegd.
De kantonrechter is echter van oordeel dat daarbij aan werkneemster geen vergoeding dient te worden toegekend. Hij vindt dat werkneemster niet aannemelijk heeft gemaakt dat van haar niet gevergd kan worden het dienstverband voort te zetten. Dat de werknemers van de betreffende afdeling minder gemotiveerd zijn, omdat zij weten dat de afdeling naar het buitenland verplaatst gaat worden, is begrijpelijk, maar dat is inherent aan een reorganisatie waarbij medewerkers af dienen te vloeien. Dit betekent echter niet dat er nu een onwerkbare situatie is ontstaan. In het sociaal plan is opgenomen dat wanneer werkneemster voor die ingangsdatum van 1 maart 2011 de arbeidsovereenkomst op eigen initiatief beëindigt is, het Sociaal Plan niet van toepassing. Dit betekent dat, nu werkneemster voortijdig ontbinding van de arbeidsovereenkomst heeft verzocht, zij niet in aanmerking komt voor de vergoeding zoals vermeld in het Sociaal Plan.
Lees hier de volledige uitspraak: Kantonrechter Leeuwarden, 3 augustus 2010
